Twórcy i sztuka

Archive for the ‘Dzieje sztuki’ Category

Sztuka gotycka to głównie czasy od XIII do XV wieku. To, co charakteryzowało ten okres to odczucie lekkości budowli, a jednocześnie poczucie powagi. To wszystko dzięki zastosowaniu pinakli, ostrołuków, rozet, a także portali i elementów dzięki którym budowle zyskiwały stabilność. Miasta gotyckie miały wygląd przyciągający uwagę. Przykładem budowli gotyckiej może być katedra w Chartres. To, co charakteryzuje ten okres to liczne witraże w oknach przedstawiające ważne osobistości oraz sceny historyczne. Wypełnione są światłem tęczowym co pozwala na niezwykły efekt tęczowej baśni. Pozostało na pierwszym planie przez wiele lat, powodując wycofanie innych malowideł. Również rzeźba była bardzo popularna i często stosowana. Głównymi jej twórcami są uważani do dziś: P. Parler, C. Sluter, N. Pacher, Wit Stwosz oraz T. Riemenschneider. Rzeźba gotycka to posągi wykonane w kamieniu. Najczęściej są to osoby wykonane w naturalnej posturze aby oddać wielkość i naturalność prawdziwych postaci. Styl gotycki jest wykorzystywany nawet do dnia dzisiejszego.

Sztuka starożytnej Grecji przypada na wiek X i XI przed naszą erą. Stanowi przejściowy element do sztuki archaicznej. To, co było słynne w ówczesnym okresie to rzeźby. Największe dzieła powstały za czasów Peryklesa. Odznaczały się prostotą. Do znanych dzieł można zaliczyć posągi Kuros z Wyspy Melos, Amazonki, Dyskobola, czy Grupy Laokona. Rzeźbiarze pokazywali naturalność i prawdziwość osób pozujących nie tylko w ruchu, ale i w spoczynku. Chcieli ukazać rzeczywiste odniesienie do człowieka. Słynnymi rzeźbiarzami byli głównie grecy. Takie sławy jak Fidiasz, Lizyp, Praksyteles odnieśli w ówczesnych latach spore osiągnięcia rzeźbiarskie. Również malarstwo zasłynęło swoimi dziełami. Bardzo często malowano wzory na wazach wypalanych w piecu. Naczynia te służyły nie tylko do codziennego użytku, ale i również na uroczystości. Charakterystyczne wazy to te, które są wykonane na czerwonym tle z czarna dekoracją oraz elementy brązowe lub purpurowe. Znacznie później technika ta zmieniła się i kompozycje malowano odwrotnie.

Młoda Polska to okres, w którym nastąpił ogromny rozwój sztuki plastycznej. Dzięki temu powstały Szkoły Sztuk Pięknych, kształcące najwybitniejszych twórców. Elementy sztuki przeszły nawet do literatury. Charakterystyczna cecha tej sztuki to wykorzystanie elementu krajobrazu oraz stosowanie wielu barw i tematyka ruchu. Miało to nadać sztuce charakteru zmienności akcji. Symbolizowało także bogatą treść przekazu, a także wątki symboliczne. Twórcami w malarstwie są : Malczewski, J. Mehoffer, W. Weiss, G. Gwozdecki, W. Wojtkiewicz. Natomiast znanymi rzeźbiarzami są: J. Szczepkowski, B. Biegas, X. Dunikowski, K. Laszczka. Znanym elementem w sztuce była secesja. Miała ona dekoracyjny motyw w każdej dziedzinie sztuki. To, co było wyraziste, to również ekspresja. Wszelkie symbole, groteski, nadawały sztuce wyjątkowy charakter. Polegano także na motywach historycznych i często wprowadzano je do sztuki Młodej Polski. Nawet kompozytorzy wykorzystywali te wszystkie motywy w swoich dziełach, a insipracją dla nich był niemiecki neoromantyzm.