Twórcy i sztuka

Archive for the ‘Epoki’ Category

Sztuka gotycka to głównie czasy od XIII do XV wieku. To, co charakteryzowało ten okres to odczucie lekkości budowli, a jednocześnie poczucie powagi. To wszystko dzięki zastosowaniu pinakli, ostrołuków, rozet, a także portali i elementów dzięki którym budowle zyskiwały stabilność. Miasta gotyckie miały wygląd przyciągający uwagę. Przykładem budowli gotyckiej może być katedra w Chartres. To, co charakteryzuje ten okres to liczne witraże w oknach przedstawiające ważne osobistości oraz sceny historyczne. Wypełnione są światłem tęczowym co pozwala na niezwykły efekt tęczowej baśni. Pozostało na pierwszym planie przez wiele lat, powodując wycofanie innych malowideł. Również rzeźba była bardzo popularna i często stosowana. Głównymi jej twórcami są uważani do dziś: P. Parler, C. Sluter, N. Pacher, Wit Stwosz oraz T. Riemenschneider. Rzeźba gotycka to posągi wykonane w kamieniu. Najczęściej są to osoby wykonane w naturalnej posturze aby oddać wielkość i naturalność prawdziwych postaci. Styl gotycki jest wykorzystywany nawet do dnia dzisiejszego.

Sztuka romańska to styl rozwijający się głównie w Europie w XI i XII wieku. Miała sakralny charakter, gdyż jej główne motywy były związane z obecnością zakonów. Sztuka ta pożyczała niektóre elementy od sztuki antycznej. Jeśli chodzi o architekturę to głównymi budowlami jakie stawiano były kościoły. Stosowano okrągłe formy, krzyże łacińskie, portale. Natomiast wnętrza budowli ozdabiano arkadami, filarami, emporami. Głowice kolumn oraz trzony filarów ozdabiane były rzeźbami. Były to proste formy o wyrazistej o ostro zarysowanej konstrukcji, mające na celu wyraźny przekaz dla ogółu. Tematem rzeźb romańskich były postacie ze Starego oraz Nowego Testamentu. Znakomitym twórcą rzeźbiarzem był Benedetto Antelami. Natomiast w malarstwie kwitła popularność witraży, które wypełniały okna budowli. Sztuka romańska się bardzo rozwinęła. Jej centrami stały się: Piza, Werona, Kolonia. Nawet w Polsce do dziś można oglądać piękno stylu romańskiego. Drzwi gnieźnieńskie, katedry w Poznaniu, Krakowie, Tumie czy Kruszwicy to tylko niektóre znane miejsca.

Sztuka bizantyjska jest połączeniem sztuki greckiej i rzymskiej, wywodzi się z dawnej sztuki starochrześcijańskiej. Cechą charakterystyczną jest bogactwo dekoracji. Rozwój tej sztuki ma silne więzi z polityką cesarstwa bizantyjskiego. Kształtowane jest przez chrześcijaństwo. Zaspokaja potrzeby władz świeckich i prezentuje kult dworski. Głównym miejscem rozwoju tej sztuki był Konstantynopol, a swoim obrębie objęła całą Grecję. Sztuka bizantyjska najwięcej swoich charakterystycznych elementów posiada w malarstwie, rzemiośle i architekturze. Jednym z ciekawych przykładów tej sztuki jest Kościół Hagia Sophia, w Konstantynopolu, który przedstawia znane elementy takie jak: koła, kwadraty, krzyże greckie, czy ośmioboki. Malarstwo także jest bardzo ciekawe. To, co wyróżnia je spośród innych dzieł, to bogata kolorystyka. Mozaiki oraz freski to główne jest ogniwa. Do słynnych przykładów malarstwa bizantyjskiego można zaliczyć: Cesarzową Teodora z dworem, Madonnę Włodzimierską, a także Krzyż na sklepieniu Galli Placidilli.