Twórcy i sztuka

Sztuka bizantyjska jest połączeniem sztuki greckiej i rzymskiej, wywodzi się z dawnej sztuki starochrześcijańskiej. Cechą charakterystyczną jest bogactwo dekoracji. Rozwój tej sztuki ma silne więzi z polityką cesarstwa bizantyjskiego. Kształtowane jest przez chrześcijaństwo. Zaspokaja potrzeby władz świeckich i prezentuje kult dworski. Głównym miejscem rozwoju tej sztuki był Konstantynopol, a swoim obrębie objęła całą Grecję. Sztuka bizantyjska najwięcej swoich charakterystycznych elementów posiada w malarstwie, rzemiośle i architekturze. Jednym z ciekawych przykładów tej sztuki jest Kościół Hagia Sophia, w Konstantynopolu, który przedstawia znane elementy takie jak: koła, kwadraty, krzyże greckie, czy ośmioboki. Malarstwo także jest bardzo ciekawe. To, co wyróżnia je spośród innych dzieł, to bogata kolorystyka. Mozaiki oraz freski to główne jest ogniwa. Do słynnych przykładów malarstwa bizantyjskiego można zaliczyć: Cesarzową Teodora z dworem, Madonnę Włodzimierską, a także Krzyż na sklepieniu Galli Placidilli.

Młoda Polska to okres, w którym nastąpił ogromny rozwój sztuki plastycznej. Dzięki temu powstały Szkoły Sztuk Pięknych, kształcące najwybitniejszych twórców. Elementy sztuki przeszły nawet do literatury. Charakterystyczna cecha tej sztuki to wykorzystanie elementu krajobrazu oraz stosowanie wielu barw i tematyka ruchu. Miało to nadać sztuce charakteru zmienności akcji. Symbolizowało także bogatą treść przekazu, a także wątki symboliczne. Twórcami w malarstwie są : Malczewski, J. Mehoffer, W. Weiss, G. Gwozdecki, W. Wojtkiewicz. Natomiast znanymi rzeźbiarzami są: J. Szczepkowski, B. Biegas, X. Dunikowski, K. Laszczka. Znanym elementem w sztuce była secesja. Miała ona dekoracyjny motyw w każdej dziedzinie sztuki. To, co było wyraziste, to również ekspresja. Wszelkie symbole, groteski, nadawały sztuce wyjątkowy charakter. Polegano także na motywach historycznych i często wprowadzano je do sztuki Młodej Polski. Nawet kompozytorzy wykorzystywali te wszystkie motywy w swoich dziełach, a insipracją dla nich był niemiecki neoromantyzm.

Sztuka antyczna przypada na okres XII wieku przed naszą erą. Stworzona została w Grecji pierwotnie, a potem przejęli ja Rzymianie. Sztuka antyczna została nazwana klasyczną ze względu na jej piękno. Sztuka ta charakteryzuje się gównie poczuciem spokoju, harmonii i piękna. Pokazuje miłość i wszystkie uczucia pozytywne z nią związane. Ideałem piękna stworzonym w tamtym okresie jest posąg Wenus z Milo odznaczający się ideałem piękna kobiety. Dla twórców była ona boginią. Nawet w architekturze można odnaleźć stałe elementy harmonii. Kolumny są tworzone w kształty regularne, z dodatkiem ornamentów roślinnych. Do dziś można zwiedzać budowle Grecji i Rzymu charakteryzujące sztukę antyczną. Malarstwo natomiast przedstawiało sceny codziennego życia oraz mitologiczne. Postacie są idealne, o smukłych, łagodnych kształtach. W Pompejach można zobaczyć oryginały dzieł malarskich. Rzeźba natomiast wysławiała piękno ludzkiego ciała i tworzyła jego doskonałe proporcje. Najsłynniejszym jest posąg Zeusa oraz Ateny.