Twórcy i sztuka

Posts Tagged ‘malarz’

Sztuka bizantyjska jest połączeniem sztuki greckiej i rzymskiej, wywodzi się z dawnej sztuki starochrześcijańskiej. Cechą charakterystyczną jest bogactwo dekoracji. Rozwój tej sztuki ma silne więzi z polityką cesarstwa bizantyjskiego. Kształtowane jest przez chrześcijaństwo. Zaspokaja potrzeby władz świeckich i prezentuje kult dworski. Głównym miejscem rozwoju tej sztuki był Konstantynopol, a swoim obrębie objęła całą Grecję. Sztuka bizantyjska najwięcej swoich charakterystycznych elementów posiada w malarstwie, rzemiośle i architekturze. Jednym z ciekawych przykładów tej sztuki jest Kościół Hagia Sophia, w Konstantynopolu, który przedstawia znane elementy takie jak: koła, kwadraty, krzyże greckie, czy ośmioboki. Malarstwo także jest bardzo ciekawe. To, co wyróżnia je spośród innych dzieł, to bogata kolorystyka. Mozaiki oraz freski to główne jest ogniwa. Do słynnych przykładów malarstwa bizantyjskiego można zaliczyć: Cesarzową Teodora z dworem, Madonnę Włodzimierską, a także Krzyż na sklepieniu Galli Placidilli.

Młoda Polska to okres, w którym nastąpił ogromny rozwój sztuki plastycznej. Dzięki temu powstały Szkoły Sztuk Pięknych, kształcące najwybitniejszych twórców. Elementy sztuki przeszły nawet do literatury. Charakterystyczna cecha tej sztuki to wykorzystanie elementu krajobrazu oraz stosowanie wielu barw i tematyka ruchu. Miało to nadać sztuce charakteru zmienności akcji. Symbolizowało także bogatą treść przekazu, a także wątki symboliczne. Twórcami w malarstwie są : Malczewski, J. Mehoffer, W. Weiss, G. Gwozdecki, W. Wojtkiewicz. Natomiast znanymi rzeźbiarzami są: J. Szczepkowski, B. Biegas, X. Dunikowski, K. Laszczka. Znanym elementem w sztuce była secesja. Miała ona dekoracyjny motyw w każdej dziedzinie sztuki. To, co było wyraziste, to również ekspresja. Wszelkie symbole, groteski, nadawały sztuce wyjątkowy charakter. Polegano także na motywach historycznych i często wprowadzano je do sztuki Młodej Polski. Nawet kompozytorzy wykorzystywali te wszystkie motywy w swoich dziełach, a insipracją dla nich był niemiecki neoromantyzm.

Sztuka starożytnego Rzymu przypada na okres V i VI wieku przed naszą erą. Obejmował całą Italię. Rzymianie zostali nazwani geniuszami architektury. Używali do swoich obiektów łuki. Słynne budowle jak Panteon, Koloseum, Bazylika są znane do dziś ze swojej świetności oraz licznych elementów architektonicznych. Rzeźby powstawały na podstawie greckich wzorów. Naśladowali ich w dziedzinie kultury, zabytków, malarstwa. Rzeźba spełniała dla nich ważną rolę. Powodowała uczczenie danej osoby, która zasłużyła się czymś wybitnym dla kraju. Przykładami takich posagów są cesarz Oktawian August czy Marek Aureliusz. Inna formą są również płaskorzeźby. Odtwarzają one w szczegółach ważne wydarzenia historyczne. Jednym z takich płaskorzeźb jest ołtarz na Polu Marsowym. Jeśli chodzi o malarstwo to było ono ozdobą domów, budynków, warsztatów pracy. Stosowano w nich style pompejańskie, czyli różnego rodzaju pejzaże, motywy architektoniczne, sceny na tle krajobrazu. Obrazy były kolorowe, a dominowały tam barwy białe, żółte, czerwone i zielone.